کبوتر شد و رفت

روی قبرم بنويسيد کبوتر شد و رفت
                                                                      زير باران غزلی خواند ، دلش تر شد و رفت
چه تفاوت که چه خورده است غم دل يا سم
                                                                        آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و رفت
روز ميلاد  ، همان روز که عاشق شده بود
                                                                            مرگ با لحظه ی ميلاد برابر شد و رفت
او کسی بود که از غرق شدن می ترسيد
                                                                               عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت
هر غروب از دل خورشيد گذر خواهد کرد
                                                                      دختری ساده که يک روز کبوتر شد و رفت

وقتي سر كلاس درس نشسته بودم تمام حواسم متوجه دختري بود كه كنارم نشسته بود. و اون منو "داداشي" صدا مي‌كرد.
به موهاي مواج و زيباي اون دختر خيره شده بودم و آرزو مي‌كردم كه عشقش متعلق به من
باشه.اما اون توجهي به اين مساله نمي‌كرد.
آخر كلاس پيش من اومد و جزوه جلسه پيش رو خواست.من جزومو بهش دادم.بهم گفت
:"متشكرم داداشی" و گونه من رو بوسيد

"ميخوام بهش بگم  ، ميخوام كه بدونه ، من نمي‌خوام فقط "داداشي" باشم.من عاشقشم.اما .... من خيلي خجالتي هستم ....... علتش رو نميدونم "

کلاس عشق ما دفتر ندارد شراب عاشقي ساغر ندارد بدو گفتم که مجنون تو هستم هنوز آن بي وفا باور ندارد

دوست داشتن بهترين شکل مالکيت و مالکيت بدترين شکل دوست داشتن است

اسمان را ستاره زيبا ميكند باغچه را گل عشق را محبت بيابان را چمن چشم را اشك و تو را عمل كردن دماغ زيبا ميكند

فرياد من از داغ توست ...... بيهوده خاموشم مکن ...... حالا که يادت ميکنم ...... ديگر فراموشم مکن ...... همرنگ دريا کن مرا ...... يکبار معنا کن مرا

اگه يه روز آدما رو با رنگ بشناسن دوست دارم رنگت آبي باشه … كه مثل آسمون هميشه رو سرم باشي .. مي ميرم برات

چشم من صبور و ساکت ... دل من زخــمی ديدار

گفــتي با دل شــکسته ... توصدام كن بایه فریاد

ای تــــمام مهـــربــوني ... تو شـــباي غربت من

حرف اين دل شكسته ... با تو ایــنه يــاور من

اگه بي صدام و خاموش ... زير سقف پر سـتاره

چشـــماي بارونــي من ... پر درد انـــتـــظـــاره

عاشـــــقم من عاشق تو ... اي عزيز مـــــهربانم

حرف بزن با من خدايا ... خسته و بي هم زبـونم

درد مــن تــنهايي من ... توحصار بـي توبودن

تو ميدوني كه چه سخته ... منتظر به در نشستن

بي تو بـي نام و نشونم ... نميخوام بي تو بمـونم

تو بذار تـــــا در كنارت ... باشـم و از تو بخـونم

صداي تكِ تكِ ساعت، دگر نمي‌آيد

نباش منتظرش! رهگذر، نمي‌آيد

نمي‌شود به خدا باورم، كه مي‌گويند:

مسافر تو دگر از سفر نمي‌آيد...

مگو ترانه بخوان و مگو غزل بـِسُراي

چرا كه با غزل من دگر او نمي‌آيد

بنال اي دل عاشق، كه خوب مي‌دانم

تو را نموده فراموش اگر نمي‌آيد

در انتظار، دل من، نباش، بيهوده!

چرا كه هست يقينم، دگر نمي‌آيد

عشق

عشق عشق می آفریند

عشق زندگی می بخشد

زندگی رنج به همراه دارد

رنج دلشوره می آفریند

دلشوره جرات می بخشد

جرات اعتماد به همراه دارد

اعتماد امید می آفریند

امید زندگی می بخشد

زندگی عشق می آفریند

عشق عشق می آفریند

از دســــــــــــــــــــت تو نيست   دل من از گـــــــــــريه پره

مثله تو طاقت نداره                   واسه تو هر دم مي باره

ديگه اشكاي من طاقت موندن ندارن

نباشي بي تو باز ميميرن ، مي ريزن ، بي تو هر دم مي بارن

تو تموم دنيامي ، تو تموم حرفامي

تو همه ي لحظه ي عاشق بودني

يه ستاره داره چشمك مي زنه از آسمون

داره دلمو مي بره ، يه جاي بي نام و نشون

اون ستاره همون چشماي تو ،‌توي آسمون

داره پرپر مي زنه دلم واسه ديدن اون

تو تموم دنيامي ، تو تموم حرفامي

تو همه ي لحظه ي عاشق بودني

بوسه

بوسه مگر چیست فشار دو لب

آنکه گناه نیست چه روز و چه شب

بوسه یعنی ُ وصل شیرین دو لب

بوسه یعنی عشق در اعماق شب

بوسه یعنی مستی از مشروب عشق

بوسه یعنی آتش و گرمای تب

بوسه یعنی لذت از دلدادگی

لذت از شب ُ لذت از دیوانگی

بوسه یعنی حس خوب طعم عشق

طعم شیرینی به رنگ سادگی

بوسه یعنی ُ آغازی برای ما شدن

لحظه ای با دلبری تنها شدن

بوسه آتش می زند بر جسم و جان

بوسه بر می دارد این شرم از میان

بوسه یعنی شادی و شور و نشاط

بوسه یعنی عشق خالی از گناه

بوسه یعنی قلب تو از آن من

بوسه یعنی تو همیشه مال من

 

سنگ قبر

سنگ قبر

بر سنگ قبر من بنوسيد

خسته بود اهل زمين نبود نمازش شکسته بود

بر سنگ قبر من بنويسید

پاک بود چشمان او که دائما از اشک شسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد

اين درخت عمري براي هر تبر و تيشه دسته بود

بر سنگ قبر من بنويسيد

کل عمر پشت دري که باز نمي شد مانده بود

 

 تقدیم به همه دوستانم که دوستشان میدارم

 

 

 

 

 

 اگر دنياي ما دنياي سنگ است بدان سنگيني سنگ هم قشنگ است

اگر دنياي ما دنياي درد است بدان عاشق شدن از بحررنج است

اگر عاشق شدن پس يک گناه است دل عاشق شکستن صد گناه است

خداوندا!

این دل شکسته را جز دستهای مهربانی تو درمانی نیست و

این دست بسته را جز از ابر احسان تو بارانی، نه.

خدایا!

این قامت خمیده جز به دیدار تو راست نمی شود و این تنهای غریب جز

در خانه تو هر آنچه خواست نمی شود .

خدای من!

این دانه به خاک نشسته را بی آب و آفتاب تو، کجا سر شکفتن هست و

این غریب و خسته را بی ماهتاب لطف تو کی پای رفتن؟

خدایا!

این شکاف تنهایی را جز چشمه سار جاودان مهر تو پر نمی کند و غنچه

حوائجم بی باغبانی تو شکفته نمی شود و غبار اندوه از چهره غمزده ام

جز باران رحمت تو نمی شوید و سموم نفسم را جز تریاق رأفت تو درمان

نمی کند

خدایا!

دلی که عمری به دنبال تو گشته مگر جز در میان دستهای تو قرار می گیرد؟

و پایی که در هر قدم توان از تو گرفته و با سنگ و خار و خاشاک به شوق

تو در آویخته به چه امید در دیار غیر رحل اقامت افکند؟

اشک اضطرار مرا چه چیز جز دستهای پاسخ تو خواهد سترد؟ و این قلب

درد آغشته از فراقت را چه چیز جز نسیم مهر تو جان خواهد بخشید؟

خدایا!

زنگار گناه از آیینه دل چه چیز جز عفو تو خواهد زدود؟

خدایا!

این جگر سوخته در آتش هجرانت را و این جان گداخته در زیر تشعشع

سوزان فراقت را هیچ چیز جز خنکای نسیم وصل تو آرام نمی کند.

من اینک امید از هر چه غیر تو بریده ام و بر در خانه کرم تو به تضرع

ایستاده ام.

خدای من!

مرا از تو چشم یاری هست و همو مرا بدینجا آورده است.

اینجا، که گرد گامهای تو بر صورت خسته من نشیند و بوی بهار تو در

مشام درختانِ به خشکی گراییده من بپیچد.

در این سرای بی کسی کسی به در نمیزند 

                    به دشت پر ملال ما پرنده پر نمیزند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمیکند

                                کسی به کوچه سار شب در سحر نمیزند

نشسته ام در این غبار بی سوار

                              دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمیزند

دل خراب من دگر خراب تر نمیشود

                           که خنجر غمت ازین خرابتر نمی زند 

گذر گهی است پر ستم که اندرو به غیر غم

                            یکی صلای اشنا به رهگذر نمیزند

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات

                             برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمیزند

نه سایه دارم و نه بربیفکنندم و سزاست 

                        اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمیزند

                      تنهـاترين شمعم ، آشفته و شيـدا

                                       تنهـاترين شعرم ، ننوشتـه و زيبـا

                   تنهـاترين حرفـم بر روي لبهـايت

                                       تنهـاترين رازم ، ناگفتـه و ناخوانـا

                     تنهـاترين نورم در صبح چشمانت

                                       تنهاترين فرياد ، كم حرف و پرمعنا

                     تنهـاترين اميـد بر يك دل خستـه

                                       تنهـاترين آواز ، تنهـاترين نجــوا

                     تنهـاترين شعـرم در دفتـر ايـام

                                       تنهـاترين شاعـر ، تنهاترين تنهــا

بگذارید بگریم

بگذارید بگریم به پریشانی خویش

که به جان آمدم از بی سرو سامانی خویش

غم بی هم نفسی کشت مرا در این شهر

در میان با که گذارم غم پنهانی خویش

گفتم ای دل که چو من خانه خرابی دیدی

گفت ما خانه ندیدیم به ویرانی خویش

زنده ام باز پس از این همه ناکامی ها

به خدا کس نشناسم به گران جانی خویش

ما به پای تو سر صدق نهادیمو زدیم

داغ رسوایی عشق تو به پیشانی خویش

اندر این بحر بلا ساحل امیدی نیست

تا بدان سو بکشم کشتی طوفانی خویش

رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن

ابتدای یک پریشانی است حرفش را مزن

گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو

چشم هایم بی تو بارانی است حرفش را مزن

آرزو دارم که دیگر بر نگردم پیش تو

راهمان با اینکه طولانی است حرفش را مزن

دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا

دل شکستن کار آسانی است حرفش را مزن

خورده ای سوگند روزی عهد ما را بشکنی

این شکستن نا مسلمانی است حرفش را مزن

حرف رفتن می زنی وقتی که محتاج توام

رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن